Beast of Reincarnation

Kapag pinag-uusapan ng mga tao ang developer na Game Freak ngayon, karamihan ay napupunta sa Pokémon series. Sa katunayan, ang studio ang responsable sa sikat na adventure ng Nintendo tungkol sa mga halimaw sa loob ng mahigit tatlong dekada, ngunit sa kabila ng matinding pagtutok sa kalagayan ng Pikachu mula pa noong 1990s, nagawa pa rin nitong makagawa ng ilang spin-off sa paglipas ng mga taon. Aminado, ang mga laro tulad ng Pocket Card Jockey, Tembo The Badass Elephant, at Little Town Hero ay maaaring hindi magdulot ng kilabot ng nostalhikong tuwa sa karaniwang tao, ngunit malinaw na nais ng Game Freak na gumawa ng higit pa sa paggawa ng mga laro ng Pokémon, at sa kanilang bagong proyekto na pinamagatang Beast of Reincarnation, maaaring nakalikha sila ng isa sa mga pinaka-kapanapanabik na titulo ng studio sa mga nakaraang taon.

Hindi tulad ng mga naunang laro, malinaw na ang Beast of Reincarnation ay nakatuon sa mas mature na audience, na nakatuon sa aksyon at mas madilim na naratibo. Ang kwento ay istruktura na parang anime series, puno ng kakaibang mga karakter, malabong motibo, at epikong mga eksena ng aksyon na palaging nasa pagitan ng nakaka-engganyong intriga at sobrang cheesy. Lahat ng ito ay parang "Japanese", mabuti man o masama, at kung gusto mo ng mga laro na may ganitong atmosphere at vibe, bagay ito sa iyo.

Hindi ko na ibubunyag ang kwento mismo, pero nakasentro ito sa isang batang mandirigma na si Emma na, dahil sa isang uri ng mutasyon, ay kayang sumipsip ng diwa ng ilang halimaw. Gayunpaman, may kasamang downside ang superpower na ito, dahil hindi mararanasan ni Emma ang emosyon tulad ng iba (inilalarawan siya, bukod sa iba pa, bilang "heartless"), at sa anino nito kailangan niyang maglakbay sa maraming larangan ng digmaan at bumuo ng mga bagong alyansa upang wakasan ang isang sinaunang at paulit-ulit na sumpa. Sa huli, hindi magiging imortal na klasiko ang kwento, pero pinahahalagahan ko pa rin na pinapayagan itong maglaan ng oras at binibigyan ng sentro sa gitna ng maraming action-packed na gameplay sequences. Nagsisilbi itong kinakailangang pahinga sa pagitan ng pagwasak ng mga robot at iba pang masasamang bagay, at kahit ang maliliit na interaksyon ng iba't ibang karakter ay tumutulong upang lumikha ng pakiramdam ng komunidad at pagiging kabilang sa mundong palagi mong sinusubukang unawain.

Pagdating sa gameplay, ang Beast of Reincarnation ay parang halo-halo ng ilang modernong action titles, at karamihan sa mga puna mula sa mga unang review ay nakatuon sa kakulangan ng natatanging pagkakakilanlan ng laro. Para sa akin, hindi ako sang-ayon sa kritisismong ito, kahit naiintindihan ko kung saan ito nanggaling. Kahit pamilyar ang lasa, ang kombinasyon ng mga sangkap ay nakakalikha pa rin ng isang bagay na maaaring ilarawan bilang "natatangi", at hangga't nakakaaliw ang resulta, mahirap masyadong magreklamo.

Halimbawa, nag-aalok ito ng semi-open na mundo ng laro kung saan ang eksplorasyon at aksyon ang sentro, at madalas mong mapipili kung maglalaro ka nang mas taktikal (gamit ang stealth at sneaking bilang panimulang punto) o maging mas direkta sa iyong mga atake, kung saan ang parry at kombinasyon ng mga button ang susi sa tagumpay. Isang kakaibang detalye ay palaging kasama mo si Koo, isang puting dire wolf na may parehong karamdaman tulad ni Emma. Sa interaksyon ng dalawang ito matatagpuan ang ilan sa mga mas advanced na sistema ng laro. Sa pamamagitan ng pag-parry sa mga papasok na suntok, maaari mong punan ang attack gauge ni Koo, at maaari mong gamitin ang mga kakayahang ito anumang oras upang makuha ang kalamangan sa laban. Sa madaling salita, nakasalalay ito sa kakayahang maglaro nang depensa habang pinapalakas pa rin ang iyong opensa, at sa maraming pagkakataon (lalo na sa mga laban laban sa mga boss ng laro) mas mainam na pumili ng mas mahinahong taktika kaysa mag-spam ng mga atake nang walang masyadong pag-iisip.

Kapaki-pakinabang din ang mga kakayahan ni Emma kapag oras na para mag-explore. Maaari niyang gamitin ang kanyang buhok (isipin ang Bayonetta -style) upang lumikha ng mga plataporma at maabot ang mas mataas na taas, at nagreresulta ito sa isang nakakagulat na likido na karanasan kung saan maaari kang gumawa ng sarili mong landas sa iba't ibang antas. Nabanggit ko na ang Beast of Reincarnation ay nag-aalok ng "semi-open" na mundo ng laro, at ibig kong sabihin dito ay may medyo malalaking level kang pwedeng tuklasin nang sunod-sunod. Kaya, hindi ito isang malawak at tuloy-tuloy na mundo na maaari mong galugarin ayon sa gusto mo, ngunit sa aking pananaw, positibo ang limitasyong ito, dahil ang mas maliliit na bahagi ay nagbibigay ng mas mahigpit na pokus sa kwento at mas malaking pakiramdam ng momentum sa mismong eksplorasyon. Sa malalawak na mundo tulad ng Assassin's Creed o The Legend of Zelda, napakadaling maligaw at ma-overwhelm sa dami ng nilalaman, pero pinili ng Game Freak na hatiin ang kanilang likha sa mas maliliit na bahagi, na epektibo para mapanatili ang interes. Gayunpaman, mas maganda sana ang pagkakaiba-iba ng mga kapaligiran, aaminin ko.

Dapat ko ring banggitin na maraming pagkakatulad ang setup sa iba't ibang "Soulslike" na titulo, pero sa parehong panahon, ang Beast of Reincarnation ay hindi talaga kabilang sa genre na iyon; Mas mainam na ilarawan ito bilang isang action-focused role-playing game. Isang malaking pagkakaiba sa mga laro ng Souls, halimbawa, ay maaari mong piliin ang antas ng kahirapan mula sa simula dito, at hindi masyadong mataas ang hamon kapag nilalaro sa Normal mode. Aaminin ko, minsan ay hamon pa rin ito, pero hindi mo kailanman nararamdaman na sinusubukan ng laro na turuan o parusahan ang mga manlalaro kapag nabigo, at sa pangkalahatan, mas nakatuon ang mga developer na gawing mas madali ang iyong progreso sa pamamagitan ng makabuluhang pag-upgrade ng kagamitan at mga bagong kakayahan na nagpapadali sa iyong paglalakbay patungo sa end credits.

Pagdating sa presentasyon, may mga tagumpay at kabiguan ang Game Freak. Minsan, ang graphics ay mukhang kapansin-pansin at malinaw, ngunit sa susunod na sandali ay nagiging mapusyaw at malabo. Halimbawa, ang mga texture ay maaaring bahagyang mag-bleed sa mga gilid, at ang mga lighting effect ay maaaring magmukhang flat ang mga modelo kapag lumilipat mula madilim papuntang maliwanag. May mga tinatawag na "pop-ins" din na lumalabas paminsan-minsan, pero gusto kong bigyang-diin na naglalaro ako sa PlayStation 5 (base model) at posibleng hindi gaanong malala ang mga isyung ito sa, halimbawa, Pro version o sa PC. Gayunpaman, hindi ito sumisira sa karanasan sa kabuuan, ngunit malinaw na ito ay isang blockbuster na mas nakatuon sa budget kumpara sa ilan sa mga higante sa industriya.

Sa huli, nag-aalok ang Beast of Reincarnation ng isang kapanapanabik na side project mula sa isang subok na developer, at sasabihin kong nagustuhan ko nang nakakagulat ang aking panahon sa laro. Ito ang uri ng laro na mahirap bitawan kapag nagsimula ka na, at kung hindi ito magandang endorsement sa sarili nito, hindi ko na alam kung ano pa. Maaaring magmukhang halo-halo ng iba't ibang inspirasyon, pero ang kombinasyon ng Japanese RPG charm at matinding aksyon ay isang pormula na nag-iiwan sa iyo ng pagnanais pa pagkatapos ng sampu, dalawampu, o kahit tatlumpung oras. Maaaring walang puso ang pangunahing tauhan at hindi marunong makaramdam ng emosyon, pero ang Beast of Reincarnation ay nagpapakita ng passion at dedikasyon, at kahit may ilang teknikal na aberya dito at doon, madali itong irekomenda sa sinumang mahilig sa Japanese action RPGs.