Ilang beses lang sa buhay ko na ang isang laro ay humanga sa akin nang marahas na halosnapuno ako ng mga impresyon at lumikha ng mga alaala na hindi mabubura. Isa na rito si Shenmue. Hindi ito perpekto, ngunit isang hindi kapani-paniwala na karanasan. Nasa gitna ako ng latian ng manga/anime at ang makapaglakad-lakad sa Yokosuka ay parang surreal at ilang beses akong natisod sa isang bagay na maliit, ultra-Japanese na walang ibang layunin kundi ang magbigay ng kapaligiran.

Usa han hito nga ehemplo amo an akon natagpuan an usa nga grupo han mga magnanakaw nga mga kabataan nga Hapon ha usa nga diri diutay nga bakuran. Wala itong idinagdag sa mga tuntunin ng paglalaro, ngunit naroon sila, nag-usap at nagsaya. Parang isang tunay na Japan ang nasa sala ko at may kakaiba akong nararanasan (apat na taon na ang nakararaan, ang Super Nintendo ang pinakamakapangyarihang malaking format).

Bagaman walang pagkakatulad sa pagitan ng maginhawa, malungkot na pakikipagsapalaran ni Ryo Hazuki at isang open-ended arcade racer tulad ng Forza Horizon 6, ang huli ay talagang nagtagumpay nang napakahusay sa paghahatid ng mga maliliit na sandali ng pagiging tunay, kung saan ang laro ay nagiging katotohanan at ako ang manonood nito. Bilang karagdagan sa kung ano ang natagpuan ko sa aking sarili, masigasig kong gusto ang mga post ng mga tao sa Mga Thread, na nangangahulugang binibigyang-kahulugan ito ng mga algorithm bilang ito na nais kong makita - at tama sila.

Ngayon ay pangunahing nag-aalala ako sa paghahanap ng mga kakaibang lugar na ginagawang napakabuhay ng mundo ng laro dahil lamang sa wala silang anumang layunin, at hindi ko masasabi nang sapat kung gaano kaganda ang larong ito.

Ang pinaka-hindi gaanong mahalaga na mga lugar ay ang pinaka-kagiliw-giliw.

Kung babasahin mo nang mabuti ang blog ko, malamang na alam mo na mahilig ako sa WarioWare, lalo na sa mga pinakalumang laro. Sa mga mas bago, karaniwang tungkol ito sa pagkuha ng maraming mga bagong tampok ng Nintendo hangga't maaari, sa kabila ng katotohanan na bihira silang angkop para sa mga hyper-intuitive mini-game at sa halip kumplikado ang mga bagay.

Ang isang laro na talagang tumutukoy sa akin bilang isang manlalaro ay ang pamagat ng Gamecube Warioware, Inc.: Mega Party Game$! sa Gamecube, isang seryosong katunggali upang maging lokal na multiplayer game na pinaka-masaya ako (isang laro na tumutukoy sa akin bilang isang tao, kahit na). Habang hinihintay na mailabas ito para sa Switch Online + Expansion Pack, napansin ko ngayon na inihayag lang ng Nintendo ang Pictonico.

Kapag napanood ko ang trailer, naaapektuhan ako... Ito ay dapat na isang paglikha ng koponan ng WarioWare. Lahat ng bagay mula sa banally nakakaaliw mini-games sa bahagyang burlesque pagtatanghal lamang screams WarioWare. Mas maaga sa taong ito, ang tagalikha ng palabas, si Goro Abe, ay umalis sa Nintendo upang magtrabaho bilang isang propesor sa Osaka. At ito ang dapat na nilikha ng mga natitirang bahagi ng kanyang koponan.

Kung nangangahulugan ito ng pagtatapos ng WarioWare, iiwan ko ito nang hindi sinabi at bihirang makaakit sa akin ang mga mobile game, ngunit sana ay maging matagumpay ito upang makabalik muli ang Nintendo sa serye, mas mabuti ang lahat ng paraan sa mga pangunahing kaalaman bago nila guluhin ang lahat at nag-ambag sa paglabas ng hangin dito.

Ito ba ang WarioWare sa bagong suit (na may mga microtransactions)?

Nang lumabas ito noong 2007, nagkaroon ng ilang pagpuna sa kung paano ginawa ni Michael Bay ang militar mula sa mga minamahal na robot ng Hasbro, hayaan ang camera na sumakay tulad ng isang roller coaster sa paligid ng Megan Fox, ang pagbabagong-anyo ng Optimus mula sa pula hanggang asul na robot, ang pangkalahatang muling disenyo, at ang puerile tone kung saan ang friendly na Autobot Bumblebee ay maaaring masulit ito. Sa palagay ko magandang ideya na makipag-usap sa isang tao.

Nagkaroon lamang ng pagpuna. Gayunpaman, ang karamihan sa mga pagpuna ay tungkol sa mga bagay na talagang tungkol sa katotohanan na ang nakita namin sa malaking screen ay hindi ang Transformers G1 na marami sa atin ang lumaki. Kung tatanggapin lang natin na ito ay isa pang standalone universe na may mga character na batay lamang sa mga natutunan nating mahalin, bigla tayong makahanap ng isang bagay na talagang tunay na madaling magustuhan.

Si Shia LaBeouf ay spot on sa lead role at isa ring napakabait na artista, at nagkaroon siya ng magandang personal na kimika kay Megan Fox (na tapat na ginawa ang lahat ng kanyang makakaya sa kanyang bahagyang limitadong papel). Si Optimus ay muling ginampanan ni Peter Cullen na kilala ang karakter sa loob at labas at may boses na nagtatakda ng mood kaagad.

Ang bagong disenyo (ngayon: ang 19-taong-gulang na disenyo) ay nag-iwan ng maraming nais, ngunit talagang pinaghalo sa paligid, at ang lahat ng mga eksena sa komedya ay talagang matagumpay (ang eksena na may suporta sa telepono ng India at pagtatangka ni Sam Witwicky na itago ang lahat ng mga Autobots sa kanyang bahay ay talagang masaya). Bilang karagdagan... Ang mga espesyal na epekto ng panahong ito ay talagang nasa isang ganap na naiibang antas kaysa ngayon.

Ang nangyari sa mga espesyal na epekto na nabuo ng computer mula noon ay kailangang sagutin ng isang taong mas matalino kaysa sa akin, ngunit kung gaano kaganda ang hitsura nito. Napanood ko ang pelikula sa katapusan ng linggo sa unang pagkakataon sa loob ng mahabang panahon. Naalala ko na nagustuhan ko ito, pero nagulat pa rin ako sa lahat ng bagay, pati na ang mabigat na soundtrack ng lead.

Para sa kung ano ito - isang tampok na pelikula batay sa mga lumang laruan para sa mga bata na may mga higanteng robot na nagiging mga sasakyan - ito ay isang obra maestra. Hindi ko ito inihahambing sa The Seventh Seal o anumang bagay na katulad nito, ngunit nag-aalinlangan ako kung may ibang direktor na may parehong kondisyon na maaaring gumawa ng mas mahusay.

Kahit na para kay Michael Bay, ito ay kasing layo ng kanyang makukuha dahil kahit na may ilang mga naaprubahang karugtong (pangunahin ang Bumblebee), walang iba pang mga reel ng Transformers ang lumapit sa kung ano ang nilikha dito, ngunit sa kabaligtaran, ay nakakahiya na masama. Siguro ito rin ang masamang likas na katangian ng pinakamasamang pelikula na uri ng kuskusin sa Transformers 1, dahil sa palagay ko hindi ito maaaring maging mas mahusay kaysa dito sa mga kondisyong ito.

Isang klasikong bagay na mas mahusay kaysa sa reputasyon nito. Sa kategorya ng 'lumang pelikulang laruan ng mga bata', dapat pa itong ituring na mga obra maestra.

Oo, siyempre Eurovision para sa akin noong Sabado. Kusang-loob, sa palagay ko ito ay isang bahagyang mas mabagal na panimulang patlang kaysa sa karaniwan at sa palagay ko ay hindi napakarami ng mga entry na maririnig natin sa radyo o sa mga numero ng pagpupugay sa hinaharap. Gayunpaman, hindi ito nangangahulugan na nagkaroon ng kakulangan ng mga dilaw na nugget at ang buong nangungunang 5 ay talagang disenteng mga kanta (sa pamamagitan ng mga pamantayan ng Eurovision, hindi ito isang bagay na matatagpuan sa aking playlist), kaya sa pagtatapos ay medyo masaya ako anuman ang kinalabasan:

5. Italya – 281 puntos (Hall da Vinci – Per Sempre Sì)

4. Australia – 287 puntos (Delta Goodrem – Eclipse)

3. Romania – 296 puntos (Alexandra Căpitănescu – Choke Me)

2. Israel – 343 puntos (Noam Bettan – Michelle)

1. Bulgaria – 516 puntos (Dara – Bangaranga)

Narito ang ilang mga maikling opinyon mula sa akin tungkol sa palabas, na naging 70 taong gulang ngayong taon.

• Isang hindi pangkaraniwang halaga ng metal ngayong taon, huh? Ang ilang mga medyo magagandang kontribusyon kahit na. Babala ni Nighwish sa Romania.

• May kinikilingan ako kaya may kulog tungkol dito siyempre, ngunit karapat-dapat si Felicia sa isang mas mahusay na kapalaran, kahit na ang kanyang tinig ay hindi naramdaman ng isang daan.

• Ang England ay talagang pinakamasama. Ano nga ba ang nangyari doon?

• Ang pag-pause pagkatapos ng mga kanta para sa botohan ay masyadong mahaba, at sa pagkakataong ito ay masyadong masama. Ang tanging bagay na napag-usapan ay ang isyu ng anibersaryo.

• Ang mas matanda ako, mas gusto ko ang mas maraming mga numero ng cheesy. Sa huli, kadalasan ay ang mga ito ay nagiging klasiko at naaalala natin.

• Ito ba ang pinakamahirap at pinakamasamang pares ng mga nagtatanghal na mayroon kami noong 2000s? Sa tingin mo?

Nanalo ang tamang kanta, sa palagay ko. Lamang ang tamang halaga ng Euro-baliw at kaakit-akit, na may mga artist na tila may tunay na kasiyahan sa entablado.

Naglaro ako ng isang nakakabaliw na halaga ng RC Pro-Am, Bigfoot, Road Rage at Super Off-Road sa oras na iyon, pati na rin ang bawat bagong pagkakatawang-tao ng Mario Kart. Bilang karagdagan, nagustuhan ko ang unang Ridge Racer para sa Playstation 1 at Crazy Taxi para sa Dreamcast. Nakikita mo ito, maaari mong maunawaan na ako ay natigil sa magaan na karera na walang anumang ambisyon upang gayahin ang anumang bagay, ngunit mag-aliw lamang.

Kaya marahil hindi nakakagulat na binigyan ko ang Gran Turismo ng pagkakataon, ngunit hindi ko talaga natigil, at ganoon din sa Forza Motorsport. Ang aking karera sa karera ay sa halip ay patuloy na binubuo ng mga bagay tulad ng Hot Wheels Unleashed, Micro Machines: World Series at Mario Kart. Ngunit... pagkatapos ay mayroon kaming Forza Horizon.

Ang laro na naging ginintuang ibig sabihin ng mas maraming pagiging makatotohanan hangga't maaari kong tiisin (oo, alam na ang threshold ay hindi kapani-paniwalang mababa sa isang laro na nagbibigay-daan sa amin na tumalon sa ibabaw ng mga bulkan sa isang Ferrari) at may isang mabaliw na halaga ng kagalakan ng pagtuklas at karera pagnanais. Ang tanging bagay na napalampas ko sa serye ay ang pagmamaneho sa Japan - at iyon mismo ang gagawin ko (at ikaw din na nagbabasa) sa Forza Horizon 6.

Kapag binabasa ko ngayon ang matibay na pagsusuri ni Conny, mas nasasabik ako (ang mga minus point ay mga bagay na karaniwan ay hindi ko nababagabag), at kapag nakita ko rin na ang laro ay kasalukuyang pinakamataas na rating na laro sa taong ito sa Metacritic , halos nakalimutan kong huminga.

Ako ay lamang ridiculously inaabangan ang panahon sa paggiling sa buong isang halos katawa-tawa magandang Japan at subukan ang lahat ng uri ng mga aktibidad at paghahanap ng mga masaya lihim at liblib na lugar. Sa kasamaang palad, hindi pa ako nagmamaneho ng isang segundo, ngunit sa sandaling dumating ito sa Game Pass (Mayo 19th) ako ay pagpunta sa pindutin ang mga kalsada, kung saan ipagpalagay ko na makikilala ko ang ilan sa inyo - tandaan na honk at wink, at manatili sa kaliwang bahagi ng kalsada!

Kung ako ay sinisingil? Well, isang bagay na kaya berde. Huwag kalimutan na darating din ito sa PlayStation 5 mamaya sa taong ito.