Huntdown: Overtime

Ang Swedish developer na Easy Trigger ay bumalik, na muling tinatrato kami sa isang ligaw na halo ng 80s vibes, synth-rock, pixel art at neon-lit cosiness. Sa madaling salita, ito ay isang tunay na pagsabog ng nostalgia. Ang malaking tanong, kung gayon, ito ba ay magiging higit pa sa pareho, o mayroon ding isang ugnay ng pagiging bago dito kumpara sa anim na taong gulang na orihinal na laro?

Dahil kahit na ang balangkas ay pareho, karamihan sa kung ano ang bumubuo sa Huntdown ay nagbago din, para sa mas mabuti o mas masahol pa. Sa Overtime, itinakda nila ang paghahalo sa isang medyo mabigat na dosis ng roguelite sa halo, at ang resulta ay halos kasing ganda nito, kung minsan, nakakabigo. Dahil kapag ang Huntdown: Overtime ay nasa pinakamainam na paraan, nakaupo ka roon na parang isang drooling idiot at mahal mo lang ang buhay.

Ngunit magsimula tayo sa kanang dulo. Una sa lahat, si John Sawyer na naman ang tumatagal ng sentro ng entablado. Ang trigger-happy bounty hunter na hinahayaan ang kanyang baril na hawakan ang komunikasyon sa dumi ng lungsod, at tulad ng dati, ito ay tungkol sa paglilinis ng walang batas na latian ng lungsod, isang ligaw na halo ng mga gangster, baliw, mutants at lahat ng uri ng mga thugs.

At kung ano ang tumama sa iyo halos kaagad ay kung gaano kasiya-siya ang pakiramdam na lumuha bilang Sawyer. Ang mga kontrol ay matalim, at ang bawat pagbaril ay parang pagsabog ng kanyon. Mayroong isang hilaw na kalupitan dito na ilang iba pang mga laro ay maaaring tumugma, at ikaw glide walang kahirap-hirap sa pagitan ng takip habang pagkuha ng out ang dumi isa sa pamamagitan ng isang sa ilang mga mahusay na inilagay shots mula sa iyong mapagkakatiwalaang lumang rifle.

Sa maraming paraan, parang isang pelikula ng Cannon mula sa 80s, na katumbas ng American Ninja, Nawawala sa Aksyon o Cobra. Sa madaling salita, napupunta ang lahat sa halos lahat ng bagay. Lahat ng bagay ay malaki, epiko at kakaibang mayabang, hindi bababa sa Sawyer mismo, na gumagalaw na may bigat at katumpakan na gumagawa ng maraming iba pang pakiramdam tulad ng molasses sa pamamagitan ng paghahambing. Ang tugon ay, sa madaling salita, spot on, na may isang halos kaaya-aya arcade-tulad ng likido na talagang gumagawa ng iyong mga tuhod pumunta mahina.

Tiyak na hindi masakit na, biswal na pagsasalita, ang Overtime ay talagang kamangha-manghang maganda. Marahil ay hindi lubos na sa parehong antas ng Pinalitan, ngunit hindi pa rin kapani-paniwalang kaakit-akit, na may isang wika ng disenyo na nakapagpapaalaala sa marami sa mga pinakadakilang klasikong pixel-art ng 90s. Itapon ang Contra, Metal Slug at Blackthorne sa isang blender at makakakuha ka ng medyo malapit sa Overtime. Malinaw na ang Easy Trigger ay may malaking pagkahilig sa mga laro ng aksyon ng panahong iyon, sa anumang rate, at ang bawat antas ay puno ng mga kaakit-akit na detalye.

Ang Easy Trigger ay nararapat din na banggitin ang mga boss sa Huntdown: Overtime, hindi bababa sa rocking madman na si Sammy Six Fingers. Isang hard rocker na may hawak na gitara na nakaharap mo sa gitna mismo ng isang konsiyerto. Oo, ito ay eksaktong kasing-kalokohan ng tunog, ngunit wala akong inaasahan na iba pa mula sa Huntdown, at tulad ng unang laro, ang Overtime ay hindi sineseryoso ang sarili nito.

Ngunit pagkatapos ay mayroong buong roguelite setup. Alin, sa totoo lang, nararamdaman ng kaunti kaya ibinigay na ang unang laro ay isang tamang karanasan sa run-and-gun, at para sa mga taong pinahahalagahan ang orihinal na laro bilang ito ay, ito ay maaaring maging isang kumpletong deal-breaker. At nauunawaan ko ito. Ang pagsisimula ay napakabagal, at ang unang ilang oras ay binubuo ng maraming pag-uulit at isang tunay na pakiramdam ng hamster-wheel.

Ang mga gantimpala sa pagitan ng mga pagkatalo ay hindi gaanong mahalaga tulad ng inaasahan ng isa. At kahit na nagdaragdag sila pagkatapos ng ilang sandali, hindi mo kailanman nakukuha ang wow moment kung saan ang isang pag-upgrade ay nagdadala ng iyong gameplay sa mga bagong taas. Dahil isang bagay ang malinaw: Ang overtime ay mas mahirap kaysa sa unang Huntdown, at mas nakakaparusa.

Ang katotohanan ay, maaari itong maging sa halip nakakapagod na gilingin ang iyong paraan sa pamamagitan ng isang buong antas, lamang upang lubos na durog ng isang boss at pagkatapos ay makakuha ng halos wala sa pagsisikap. Ngunit sigurado, iyon ay bahagi at parsela ng genre, at doon namamalagi ang natatanging apela na tinatawag na pag-angkin sa katanyagan ng mga larong roguelite. Gustung-gusto mo ito o kinamumuhian mo ito, at ang Easy Trigger ay tiyak na karapat-dapat sa kredito para sa aktwal na maglakas-loob na iling ang mga bagay-bagay.

Dapat din nating tandaan na ang Huntdown: Overtime ay, pagkatapos ng lahat, nasa Maagang Pag-access pa rin, at malamang na manatili ito sa loob ng mahabang panahon. Ang koponan ay naging napaka-transparent din tungkol sa katotohanan na ang feedback ng manlalaro ay magiging isang mahalagang bahagi ng kung paano ang laro ay hinuhubog pasulong, batay sa umiiral na balangkas. Na nagbibigay ng pag-asa para sa kinabukasan.

Dahil kahit na ang Easy Trigger ay hindi lubos na pindutin ang marka dito tulad ng ginawa nila sa unang Huntdown, marami pa ring dapat mahalin para sa mga na, tulad ng iyong tunay, ay nagtataglay ng isang halos hindi malusog na pagkahilig para sa 80s at side-scrolling pixel action. Ang Huntdown ay mas magaspang sa paligid ng mga gilid, bahagyang hindi gaanong makintab at, sa kasalukuyan, medyo hindi kinakailangang mahirap. Ngunit ito rin ay kaaya-aya na nakakahumaling, kasuklam-suklam na maganda at naghahatid ng ilang malubhang matinding aksyon, isang mahusay na soundtrack at maraming saloobin. At malayo ang napupunta dito.