Orbitals

Hindi naman bihira na ang mga laro—para sa creative at marketing na dahilan—ay gumamit ng partikular at kapansin-pansing visual style na hindi lang sumusuporta sa universe at storytelling ng laro, kundi natural ding magpapatingin ulit sa iyo kapag nag-scroll sa mga trailer sa YouTube.

Orbitals ay mula sa mga debutant sa Shapefarm, at bagaman ang balangkas ay isang kooperatibong karanasan sa paglutas ng puzzle sa pinakamahusay na estilo ng Hazelight - isang gameplay format na sumisikat na ngayon - ang ganap na dedikasyon ng laro sa visual art style na inspirasyon ni Akira Toriyama ang nagpasaya sa marami dito halos agad. Ikinagagalak kong iulat na hindi lamang matatag ang laro mula simula hanggang katapusan, isa rin ito sa mga pinaka-dedikadong visual statement na nakita ko, na ginagawa ang lahat upang ipakita kung gaano sila katapatan sa kanilang sariling aesthetic universe.

Kaya magsimula tayo doon. Ang napaka-caricatured, expressive, at natatanging estilo ng manga art ni Toriyama ay kumalat sa buong mundo, at ang Dragon Ball ang pangunahing pop-culture product na iniuugnay ng karamihan sa legendary artist at storyteller. Hindi mo kailangang maglaro ng Orbitals nang matagal bago maramdaman ang halatang pagpupugay ng Shapefarm kay Toriyama, pero ang visual at auditory framework ng laro ay higit pa doon. Bawat sandali ng Orbitals ay sinadyang i-inspire ang ugnayang ito, mula sa catchy theme tune na kinuha mismo mula sa pop scene ng Japan noong 1980s hanggang sa makapal na layer ng dagdag na flair sa lahat ng cutscenes. Ang Orbitals ay isa sa pinakamatalas, pinaka-dedikado, at pinaka-wild na visual gaming experiences na nasaksihan ko nitong mga nakaraang taon, at wala itong kinalaman sa karaniwang quality standards na itinakda natin para sa mamahaling AAA productions. Ito ay purong karakter, kung pinapanood mo man sina Maki at Omura na nag-fist bump kasama ang kasamang explosive effect, ang maliliit na singsing ng usok sa paligid ng exhaust ng spaceship, o ang maraming natatanging katangian ng mukha ng mga sumusuportang cast. Ang Orbitals ay isang kasiyahan pakinggan at tingnan.

Mayroon ding laro na nakatago sa likod ng natatangi at kahanga-hangang visual na balangkas na ito, at sa kabutihang-palad, pinili ng Shapefarm na kumuha ng inspirasyon mula sa tamang mga pinagmulan. Sa unang tingin, makikita mo ang maraming impluwensya mula sa mga co-op na laro ng Hazelight tulad ng A Way Out, It Takes Two, at Split Fiction. Nariyan ang patayong paghahati sa pagitan ng dalawang manlalaro, ang mga partikular na disenyo ng mga gawain na nangangailangan ng paggamit ng magkakaibang mga kasangkapan upang makausad ang kabilang manlalaro, at ang dinamika ng mga kaibigan sa pagitan ng mga karakter, na siyang nagtutulak din sa kwento. Oo, malinaw ang inspirasyon, ngunit bago magtuon ang Hazelight sa natatanging karanasang ito sa gameplay, hindi naman kami nabaha ng ganitong uri ng laro, kaya sa tingin namin ay natural lang na ang kanilang tagumpay ay nagbunga ng mga proyektong naglalayong samantalahin ang malinaw na "demand" sa merkado.

Ang direktang koneksyon sa pagitan ng inspirasyon at produkto ay nangangahulugan na, mekanikal na aspeto, may ideya ka na kung ano ang Orbitals at kung ano ang kaya nitong gawin. Gagampanan mo si Maki at Omura - pipili ka ng isa sa bawat isa - at magkasama kayong kailangang mag-explore sa kalawakan, mag-dock sa mga space station, at patunayan ang iyong halaga bilang "Orbitals ". Magsisimula ka sa payapa at medyo sira-sirang space station, kung saan ka aalis sa iyong maaasahang spaceship, na may natatanging papel para kina Maki at Omura. Una, kailangan mong lumabas sa airlock at lumipad papunta sa spaceship, isang aksyon na paulit-ulit mong uulitin. Ang buong spaceship ay may interior din, at dito may sarili kang mga kwarto, maliliit na mini-games, at marami pang iba, kung kailangan mo ng pahinga sa pagitan ng mga misyon. Isa sa inyo ang lumilipad, ang isa ay pumutok, at pagkatapos ay kailangan mo lang mag-navigate papunta sa susunod na waypoint, kung saan tatapusin mo ang mga gawain nang naglalakad.

Lahat ito ay napaka-tactile at sa pinakamagandang paraan. Nauunawaan ng Orbitals na ang kaunting friction ay nakakatulong upang lumikha ng engagement at immersion, at sa pamamagitan ng pagpapakilala ng serye ng mga natatanging "hakbang" sa pagitan mo at ng iyong layunin, mas tunay din ang dating. At tiyak na hindi masama na napakaganda at expressive nito tingnan nang sabay, hindi ba?

Pagkatapos ay ang pagkukuwento. Oo, tulad ng paulit-ulit kong isinulat dito, ang Orbitals ay may makapal na patong ng flair na nagpapanatili ng ngiti sa manlalaro mula simula hanggang katapusan, ngunit hindi ibig sabihin nito na maganda ang pagkakakwento ng laro. Sa totoo lang, kahit na maaga pa lang ay nagtatag ng matibay na ugnayan ang laro sa pagitan ng mga pangunahing karakter, medyo malabo kung anong uri ng mundo ito, at ano ang papel mo dito. Hindi talaga namin alam ng aking partner kung bakit namin ginagawa ang mga ginagawa namin noong simula; tungkol ito sa pagtawid sa isang spatial boundary para makakuha ng mas magagandang resources? Anuman ang kaso, ang diyalogo at pagkakaibigan nina Maki at Omura ang pinakamahalagang aspeto, at dito nagbibigay ang Orbitals ng mahalagang lalim. Ngunit hindi ito isang kawili-wili at malawak na mundo.

Bagaman medyo "floaty" ang physics - na maaaring magdulot ng ilang hindi inaasahang galaw dito at doon - ang Orbitals ay nasa magandang kalagayan sa buong laro. Katulad ng Split Fiction, hindi kailanman tumatagal ang laro sa isang gimmick, at gumagamit ng malinaw na mga tema upang matiyak na palagi kang sumusubok ng bago, o gumagawa ng bago gamit ang mga umiiral na kagamitan. Gayunpaman, mahalagang tandaan na bagama't may dalang ilang "kasangkapan" sina Maki at Omura sa isang misyon, malaki ang pagkakaiba-iba ng kanilang output - at ang resulta nito. Ibig sabihin, bihirang maging sobrang boring ang Orbitals, ngunit nangangahulugan din ito na hindi gaanong pare-pareho ang halaga ng libangan sa bawat lugar. Sa kabutihang palad, nananatili ang mas maraming istruktura ng laro kumpara sa Split Fiction, at marahil ay mas malapit ito sa It Takes Two sa ilalim nitong estruktura; At kahit pareho pa rin ang setting, napakaganda ng itsura kaya hindi na mahalaga.

Maganda ang tunog ng lahat, hindi ba? Talagang maganda, at kamangha-mangha na nakarating ang Shapefarm sa ganitong kalagayan sa simula pa lang. Ang kabuuang pagkakakilanlan ng Orbitals ' ay malapit na kaugnay sa estetika nito, at ayos lang iyon. Sa kabutihang palad, nakagawa ang studio ng iba't ibang matitibay na puzzle, serye ng mga kasiya-siyang mekaniks, at maraming gamit na disenyo ng level, na nagpapanatili ng kasiyahan hanggang sa dulo. Gusto ko sanang makita ang mas maraming pagsisikap sa kabuuang kwento, pero nakangiti kami hanggang dulo, at malaking bagay iyon.