Pokémon Pokopia Preview: Animal Crossing-tulad ng mas kaunting downtime

Kapag nagsimulang lumabas ang Nintendo sa comfort zone nito, alam mo na maaaring mangyari ang anumang bagay. Ang Pokémon ay matagal nang isang serye na, sa kabila ng ilang mga kagiliw-giliw na spin-off, ay nagpupumilit na masira ang mga naka-box na pattern nito at makahanap ng mga bagong paraan upang maihatid ang kagalakan sa paglalaro. Kamakailan lamang, gayunpaman, tila napagtanto ng Nintendo kung ano ang isang kayamanan na mayroon sila at magagamit nila ang kanilang mga sikat na bulsa sa mundo upang lumikha ng mga karanasan sa paglalaro na hindi lamang tungkol sa "Gotta catch 'em all," ngunit maaaring maging higit pa. Ang Pokémon Pokopia ay ang pinakabagong halimbawa ng pag-ikot na kalakaran na ito, kung saan pinili ng Nintendo na kumuha ng inspirasyon mula sa maginhawa, malikhaing pag-setup ng Animal Crossing upang maghatid ng isang laro na nakatuon sa paglikha ng mga kaaya-ayang kapaligiran para sa iyo at sa iyong mga kaibigan sa Pokémon upang manirahan.

Ang unang bagay na nangyayari kapag nagsimula ang dalawang oras ko sa Pokopia ay ang paggising ko sa isang kuweba. Agad kong natuklasan na hindi ako nag-iisa, ngunit sinamahan ako ng isang indibidwal na nagngangalang Propesor Tangrowth, isang Pokémon na nagsasabi sa akin na ang lahat ng mga nabubuhay na nilalang, kapwa mga tao at Pokemon, ay nawala sa mundo at siya na lamang ang natitira. Ang aking biglaang presensya, sinabi sa akin, ay samakatuwid ay isang bagay na ganap na natatangi. Ang mas kakaiba pa ay, sa kabila ng aking hitsura bilang tao, isa rin akong Pokemon, lalo na isang Ditto na nagbabago ng hugis na kinuha ang anyo ng dati kong trainer. Ang medyo simpleng tagalikha ng character na tumutukoy sa aking hitsura ay marahil hindi ang pinaka-advanced, at ang aking karakter samakatuwid ay hindi pakiramdam lubos na personal tulad ng sa Animal Crossing, halimbawa, ngunit maaaring magbago iyon kapag inilabas ang Pokopia sa loob ng ilang linggo.

Pagkatapos ng aming pagpapakilala, ipinakita sa akin ang bukas na mundo ng laro na magiging setting para sa aking pananatili sa Pokopia, na kung saan ay isang malungkot na lugar, na puno ng mga damo at malungkot na kapaligiran. Gayunman, bigla akong nakatagpo ng isang bagong indibidwal, isang Bulbasaur na nakatago sa mataas na damo. Isa pang Pokemon! Tatlo na kami ngayon! Bilang karagdagan sa pagpapakita sa akin na ang mundo ay maaaring hindi kasing walang buhay tulad ng una nating iniisip, tinuturuan din ako ng aking bagong kaibigan kung paano magtanim ng bagong damo sa isang iglap, isa sa maraming mahahalagang kakayahan na magiging mahalaga sa paggawa ng mapanglaw na kapaligiran na isang mas mahusay na lugar. Sa aking bagong kasanayan, maaari akong lumikha ng mas maraming mga lugar na may damo na malapit nang makaakit ng mga bagong kaibigan sa aming lumalaking grupo ng mga halimaw sa bulsa.

Dahil ako ay isang Ditto, ang aking kakayahan sa pagbabago ng hugis ay ginagawang napaka-katanggap-tanggap sa akin sa pag-aaral ng mga bagong kasanayan, at habang nakakakilala ako ng mas maraming Pokemon ng iba't ibang uri, mas maraming kapangyarihan ang naiipon ko. Halimbawa, ang isang Squirtle ay nagtuturo sa akin kung paano mag-spray ng tubig, habang ang isang Hitmonchan ay nagpapakita sa akin kung paano durugin ang mga bato, at ang isang Scyther ay nagtuturo sa akin kung paano mag-chop ng kahoy. Ang pagtatanim ng mga bagong halaman at pag-aalis ng mga hindi magandang tambak ng mga bato ay hindi lamang ginagawang mas kaaya-aya ang mundo na tingnan, ngunit sa proseso ay nangangalap din ako ng maraming impormasyon tungkol sa kung aling mga kapaligiran ang nakakaakit ng mga bagong uri ng Pokemon. Halimbawa, ang isang pangkat ng apat na damo tufts sa tabi ng isang puno ay sapat na upang maakit ang isang Pidgey, habang ang isang mabilis na reworking ng beachfront ay nagdadala ng isang Slowpoke kasama pagkatapos ng isang maikling habang.

Habang sumali ang mga bagong Pokemon sa aming lumalaking oasis, ang mga umiiral na naninirahan ay nagsisimulang humingi sa akin ng iba't ibang serbisyo kapalit ng mga bagong kakayahan o materyales sa gusali. Ang pagdidisenyo ng mga interior at iba't ibang mga bagay ay isang mahalagang bahagi din ng Pokopia sa isang paraan na nakapagpapaalaala sa kung paano ito gumagana sa Animal Crossing. Nangangahulugan ito na palagi akong ipinapadala sa iba't ibang side quest para magtayo ng mas maraming gadget o mangolekta ng mga bagong item, kaya natural na bahagi ng karanasan ang paggalugad. Ang isang gawain ay nagdadala sa akin sa isang bagong bahagi ng mundo kung saan nakakita ako ng mga bagong Pokemon, na nagpapagana ng isang bagong misyon, at patuloy pa rin. Sa panahon ng aking oras sa laro, hindi ko kailanman naranasan ang kakulangan ng mga bagay na gagawin; palagi akong naramdaman na mayroon akong dalawa o tatlong proyekto na nangyayari nang sabay-sabay.

Pagkatapos ng kaunti sa 90 minuto ng paglalaro, oras na upang subukan ang mode ng multiplayer. Kasama ang isang Danish na mamamahayag at dalawang Norwegian influencer, dinala ako sa isang bagong isla kung saan ang aming pinagsamang misyon ay muling itayo ang isang sirang lumang sentro ng Pokemon. Ipinaalam sa amin na maraming mga materyales at dalawang tiyak na uri ng mga halimaw sa bulsa ang kinakailangan upang gawing posible ito. Isang taong may mahusay na lakas ng kalamnan at ibang tao na may kakayahan sa paghinga ng apoy, at nauunawaan ko na ang pagtatayo ng mas malalaking istraktura ay gumagana nang ganoon. Bilang isang manlalaro, naglalahad ako ng isang plano at kailangan kong i-coordinate ang gawain sa aking mga narekrut na residente. Hindi nagtagal, nagawa naming hanapin ang isang Charmander at isang Machop, na ginamit nang maayos ang aming nakolektang mga materyales, at sa walang oras, naitayo namin ang aming unang gusali. Ito ay isang masayang paraan upang maranasan ang Pokopia nang magkasama, dahil pakiramdam namin ay may magandang pagkakataon na i-coordinate ang konstruksiyon ng aming lumalagong komunidad sa isang paraan na medyo nakapagpapaalaala sa kung paano ito maaaring gumana sa Minecraft, halimbawa. Nalaman din namin na pinapayagan ng Pokopia ang paglalaro ng ulap sa isang lawak na ang taong "may-ari" ng kasalukuyang mundo ay hindi kailangang maging online para sa ibang mga manlalaro upang makapasok at makapaglaro. Ito ay nagdudulot ng isip kung paano ito gumagana sa isang ibinahaging Minecraft server, kung saan ang proyekto ay pag-aari ng lahat at hindi lamang isang host player.

Biswal, ang nakita ko sa Pokopia ay talagang maginhawa, at muling sinasamantala ng Nintendo ang ugali nito na lumikha ng maganda at makulay na mga karanasan sa paglalaro na may limitadong hardware. Ang paglalaro bilang isang tao ay isa ring masayang malikhaing pagpipilian, lalo na pagdating sa paggamit ng maraming magagamit na kapangyarihan ng laro. Ang nakikita kung paano ang aking mga braso ay nagbago sa mga kuko ng Scyther upang hatiin ang isang puno o kung paano ako ganap na magbabago sa isang napaka-cute na bersyon ng isang Dragonite at lumipad sa kalapit na isla ay tumutulong upang lumikha ng isang mapaglarong aesthetic na nagpapakain sa aking pag-usisa tungkol sa kung ano ang susunod na matututuhan ng aking Ditto. Nakakatuwa rin talaga ang musika.

Ang kinuha ko mula sa Pokopia ay isang karanasan na nakapagpapaalaala sa Animal Crossing, ngunit sa isang bahagyang mas mabilis na bilis at may mas kaunting downtime. Palaging tila may dapat gawin, at ang laro ay may malaking kadahilanan ng kaginhawahan na sa palagay ko ay hahantong sa mahabang sesyon sa ilalim ng mainit na kumot sa kadiliman ng taglamig, habang naglalakbay, o talagang anumang oras na gusto mong maranasan ang Pokemon sa bago at malikhaing paraan. Inaasahan kong malaman ang higit pa kapag ang Pokémon Pokopia ay inilabas sa Marso 5.