The Legend of Vox Machina: Season 4

Mula sa unang limang minuto ng pilot episode nito noong 2022, nilinaw ni The Legend of Vox Machina na nagtatakda ito upang lumikha ng isang epikong pantasya na may pagkakaiba. Ang kanilang paraan. Ang pangkat ng mga mersenaryo at hindi malamang na mga bayani ay nakipaglaban sa lahat ng uri ng mga kaaway, pagsasabwatan, at kontrabida sa kanilang mga paglalakbay sa buong mundo ng Exandria, sa isang lawak na, sa oras na magsimula ang ika-apat na panahon na ito, ang grupo ay tila nakamit ang lahat. Matapos talunin ang mga dragon ng Chromatic Conclave na halos sumira sa mundo sa unang bahagi ng serye, nahaharap ngayon ang Vox Machina sa kapayapaan at pagtugis ng kanilang mga indibidwal na layunin, sa halip na sa grupo.

At mahalaga iyan dahil ang tono na matatagpuan natin sa Vox Machina ay ang isang nakakalat at pira-pirasong grupo na, isang taon matapos ang pagkatalo ng mga dragon, ay nabubuhay sa relatibong kapayapaan. Sina Percy at Vex ay namumuhay nang marangya sa kanilang mansyon sa White Rock, habang sina Vax at Keileth ay naglalakbay sa buong mundo upang tapusin ang mga pagsubok upang makumpleto ang ritwal ng Aramenté at magtapos sa pag-akyat ni Kiki sa Voice of the Storm ng kanyang mga taong Ashari, habang nararamdaman ng masamang tao na ang kanyang katapusan, dahil sa kakaibang kalagayan na pinagdadaanan niya, ay papalapit nang mas malapit. Nalunod nina Grog at Pike ang kanilang pagkabagot at kalungkutan sa bawat taberna, hindi sigurado kung ano ang gagawin, habang si Scanlan ay nawawala sa pagkilos kasama ang kanyang anak na babae, na may kaunting pagnanais na bumalik sa buhay ng panganib na pinamunuan niya kasama ang iba. Panahon na upang i-fan out ang mga plotline at din upang simulan ang pagsasara ng mga kabanata bilang paghahanda para sa pagtatapos ng pakikipagsapalaran.

Ang Vox Machina ay hindi maaaring manatiling hiwalay nang matagal, at ngayon ang isang bagong banta—mas mapanganib at hindi gaanong nasasalat — ay nakaambang sa buong mundo. Ang Kulto ng Katotohanan, na sumasamba sa isang nilalang na kilala bilang The Whisperer, ay unti-unting kumukuha ng mahihinang isip ng mga naninirahan sa Exandria. Ang mga tagasunod nito, bukod dito, ay tila puno ng kakaibang uri ng mahika na pumipigil sa kanila na mamatay, gaano man kalubha ang kanilang mga sugat, at ang grupo ay talagang nakatalikod sa pader dito. May mga pagkalugi, may mga luha, at may tunay na pakiramdam na sa pagkakataong ito ay maaaring hindi ito maging lubos na tulad ng alam ng mga critters (tulad ng mga tagahanga ng mga sesyon ng Critical Role), dahil ang pinakamahusay na paraan upang hikayatin ang lahat na panoorin ang makinang na animated na serye na ito ay nagpasya silang muling isipin ang ilang mga storyline sa ibang paraan. Ilang sandali pa ang lumipas na nagpahinga sa akin.

Ang ika-apat na panahon ng Vox Machina ay ang simula ng isang pagtatapos na darating (ito ay higit pa sa nakumpirma) sa isang ikalimang panahon na ang Kritikal na Papel ay gumagawa na. Ang ikatlong batch ng mga episode, sa kabila ng pagkuha ng isang hakbang up sa mga tuntunin ng ambisyon at kalidad ng animation (at pagtaas ng bar sa sandaling muli dito), nabigo ang ilan dahil sa pagkalito ng mga storyline nito at ang kanyang lacklustre pagtatapos. Ngunit dapat nating tandaan na talagang mahirap isalin ang isang karanasan sa paglalaro ng papel sa tabletop tulad ng orihinal na Dungeons and Dragons game ng Critical Role sa Vox Machina, na higit sa 10% lamang ng tagal nito sa mga animated episode. Hindi palaging posible na panatilihin ang lahat sa screen, at hindi rin maaaring balewalain ang pangangailangan na magbigay ng konteksto para sa isang mundo na hindi pamilyar sa regular na manonood. Gayunpaman, habang ang mga balangkas ay nakaunat sa mga nakaraang panahon, ang ika-apat na panahon na ito ay kumuha ng isang mas mabagal, mas nakatuon na diskarte, na inililipat ang bigat ng pagsasalaysay ng mundo nang direkta sa mga character.

Ang lahat ng mga miyembro ng Vox Machina ay may mas maraming oras sa screen nang mag-isa, maliban kay Scanlan, na halos hindi lumilitaw sa isang pares ng mga yugto ng pangunahing storyline, ngunit ang papel na ginagampanan ay kinuha ng kaakit-akit na Taryon Darrington, isang bagong miyembro ng grupo. Bagaman sa orihinal na tabletop game ang karakter na ito ay ginampanan ni Sam Riegel, dito ang papel ay ibinigay sa limang-beses na nagwagi ng Emmy na si Wayne Brady, na ginawa ang karakter sa kanyang sarili. At pagkatapos ng ilang mga episode, ito ay tulad ng kung ang narcissistic at walang muwang artificer ay palaging doon sa iba. Higit na tanyag din ang mga miyembro na dati nang sumuko sa limelight sa iba. Halimbawa, sina Vex at Percy ay hindi na gaanong nakaupo sa pagmamaneho, at ang mga kuwento nina Grog, Keleth, Vax, at higit sa lahat, Pike, ang gumagabay sa salaysay.

Ang pag-arte ng boses ay hindi lamang ang bagay na nakatayo sa panahong ito; habang si Brady bilang Taryon ay isang highlight, si Andy Serkis sa kanyang papel ay nagkakahalaga din ng pagbanggit, at agad siyang naging isa sa aking mga paboritong character. Mayroon ding mga sandali, lalo na sa huling yugto kapag ang kasukdulan ay nagbukas, kung saan ang soundtrack ni Neil Acree ay muling nagniningning sa lahat ng kaluwalhatian nito, at siyempre, ang mga pagkakasunud-sunod ng pagkilos ay pino upang lumikha ng tunay na kahanga-hangang mga eksena kung saan ang CGI ay hindi mapag-aalinlanganan. Ito ang pinakamagandang D&D, at kumikilos ang mga tauhan nang naaayon. Ang pagkakaroon ng natapos na panonood ng labindalawang yugto ng penultimate season na ito, maaari ko lamang bilangin ang mga araw hanggang sa dumating ang Season Finale upang magbigay ng isang angkop na pagtatapos at pahinga sa mga character na ito na nagbigay ng labis sa telebisyon, at na ang mga espirituwal na tagapagmana sa The Mighty Nein ay mayroon pa ring mahabang paraan upang dalhin ang palabas sa mga taas ng tagumpay.